Boekrecensies Minervaria

Over mens en maatschappij

Geluk is een keuze

with 5 comments

van der WERF, M., Geluk is een keuze. Verlicht je leven door loslaten. Uitg. Boekenbent, 2008, 297 pp. – ISBN 978 90 857 0246 7

“Geluk is geheel afhankelijk van onszelf”

Met deze uitspraak van Aristoteles zet Mariska van der Werf meteen de toon. Geluk hebben is immers niet hetzelfde als gelukkig zijn. Geluk is geen toeval of iets dat je overkomt. Het is niet afhankelijk van mensen of omstandigheden. Je hebt je geluk zelf in handen, geluk is een keuze.

Waarom lukt het je dan niet om gelukkig te worden, terwijl je toch echt wel je best doet? Te hoge verwachtingen, angst voor herhaling van het verleden of negatieve overtuigingen beletten je om dat doel te bereiken. Om gelukkiger te worden moet je die blokkades loslaten. Dat klinkt eenvoudig maar is het helemaal niet. Die blokkades zijn een deel van je leven geworden en je hebt je eraan gehecht. Door ze los te laten bevrijd je je echter uit een zelfopgelegde gevangenis. Loslaten verlicht je leven en maakt je vrij om de regie over je eigen leven in handen te nemen.

In het eerste deel van haar boek legt Mariska van der Werf uit wat ze onder duurzaam geluk verstaat en hoe je dat kunt bereiken. Er zijn verschillende soorten blokkades of weerstanden die ons beletten dit te realiseren. Die mogen dan wel lastig zijn, als je ze als een uitdaging beschouwt heb je ze al gedeeltelijk overwonnen.

Voor wie het moeilijk vindt om die blokkades bij zichzelf te herkennen en om ze beter  los te kunnen laten, ontwikkelde ze de VITAL-methode. VITAL is een letterwoord dat staat voor Voelen, Inventariseren, Typeren, Accepteren en Loslaten. Deze stappen worden uitvoerig belicht in het tweede deel van het boek.

Vervolgens stelt ze een aantal waardevolle methodes en technieken voor die je kunnen helpen om de stappen in de VITAL-methode te zetten. Je leert er onder andere ademhalingstechnieken, hoe je kunt visualiseren, hoe je anders kunt kijken naar wat je overkomt en hoe rituelen en symbolen je helpen je leven zin te geven.

De apotheose van het boek wordt gevormd door veertien wegwijzers voor een gelukkiger leven die de auteur zelf met succes volgt. Het zijn stuk voor stuk waardevolle tips en raadgevingen om je leven en je geluk in eigen handen te nemen.

Over gelukkig zijn kun je praten en schrijven, om het te worden moet je iets dóen. Dit boek is dan ook een werkboek en dus vooral praktisch op te vatten. Het bevat een schat aan beproefde technieken, geplukt uit de weelderige tuin van methodes waarmee je meer zelfkennis verwerft en effectiever leert omgaan met mensen en gebeurtenissen in je leven. De auteur haalde de mosterd onder andere bij Neurolinguïstisch Programmeren, de Rationeel-Emotieve Therapie, de communicatieleer, hypnotherapie en relaxatietherapie.

Een beetje scepticus gaat echter steigeren wanneer deze werkelijk goede adviezen onderbouwd worden met pseudowetenschappelijke en esoterische verklaringen en begrippen zoals de wetten van het universum, chakra’s, meridianen, aura’s en karma. Deze begrippen worden bovendien oppervlakkig uitgelegd. Op zich zou dat niet zo erg zijn, als de auteur niet geregeld ook gevaarlijke uitspraken deed. Lichamelijke klachten laat je beter door een deugdelijke arts onderzoeken voor je je gaat afvragen welke psychologische betekenis erachter zou kunnen zitten. Galstenen hebben niets te maken met opgekropte woede. Ziekten moet je níet omarmen en niet alles wat je overkomt is goed voor je.

Is dit een goed zelfhulpboek? Onderzoek wijst uit dat niet de schrijver maar de lezer bepaalt of de verschafte adviezen behulpzaam zijn. In dit boek wordt je in ieder geval een ruime verscheidenheid aan technieken aangeboden. Sommige sluiten beter aan bij je eigen voorkeur dan andere. Mariska van der Werf laat je geheel vrij om de hulpmiddelen aan te wenden waarbij je je goed voelt.
Wie zich niet kan vinden in pseudowetenschap en esoterie vindt er ook nuttige raad of kan voor zelfhulp elders terecht.

Tussen die vele keuzemogelijkheden dreig je als lezer gemakkelijk het noorden kwijt te geraken. Een meer overzichtelijke indeling en gevarieerde bladspiegel waren een grote hulp geweest. De vele verwijzingen naar andere hoofdstukken voor een betere uitleg van een of andere techniek zijn bovendien behoorlijk onhandig.
Ondanks het aangename lettertype ergerde ik mij geregeld aan slordigheden in taal en vormgeving. De bladspiegel is erg monotoon.
Sommige belangrijke begrippen worden niet of onvoldoende uitgelegd, bijvoorbeeld ankeren.

Bij de degelijke adviezen mis ik tenslotte een weg naar geluk, die zijn deugdelijkheid overvloedig heeft bewezen. Je inzetten voor een doel buiten jezelf, hetzij ten bate van anderen hetzij om iets te verwezenlijken, is volgens recent onderzoek een van de meest effectieve manieren om een gelukkig leven te leiden.

© Minervaria

Interessante tips op: Pluk je geluk
Zeven sleutels tot geluk

Written by minervaria

29 oktober 2010 bij 10:44

Geplaatst in Gezondheid en welzijn

Tagged with ,

5 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Kritiek vind ik te allen tijde welkom. Zolang het maar opbouwend is. Ik ga hier nu niet een boek over schrijven,maar slechts één zinnetje van criticus Minervaria onder de loep van mijn denken nemen – want, elke mens beschikt nu de eenmaal over de meest eigenaardige eigenschap de dingen beter te weten dan de medemens.

    Maar critici zijn nu eenmaal mensen, die alles beter moeten weten – anders worden ze geen critici genoemd. Bovendien zijn critici eerder meester in het afbreken, dan het opbouwen. Kortweg: critici weten het beter en hebben dus – naar hun persoonlijke mening – recht van spreken. In dit geval: recht van schrijven.

    Laten we dus slechts één zinnetje nemen, schreef ik, en die is: ‘Je inzetten voor een doel buiten jezelf, hetzij voor anderen hetzij om iets te verwezenlijken, is volgens recent onderzoek een van de meest effectieve manieren om een gelukkig leven te leiden.’

    Antwoord: Het gaat geen boek worden, maar in het kort kan ik hierop het volgende vermelden: Hetgeen Minervaria schrijft, gaat op voor de massamens.

    Mensen hebben nu eenmaal de gewoonte om niet voor zichzelf te leven, maar voor de ander. Ze willen zichzelf ‘nuttig maken’. Het verhoogt hun eigenwaarde en het geeft hun het gevoel dat ze ergens bijhoren en daarmee een denkbeeldige meerwaarde betekenen voor die ander. Dit streelt hun ego, én hun gevoel van eigenwaarde, maar het creëert ook afhankelijk, geen vrijheid. De meer bewuste mens, die niet als een mensmachine door het leven wenst te gaan, streeft nu eenmaal naar die Vrijheid.

    Daarenboven kan een mens slechts iets van zichzelf aan de ander weggeven van zodra hij het zélf bezit.

    Of het nu om geld, liefde, gezondheid, geluk, of wat dan ook gaat, doet er niet toe. Dit betekent, dat de mens in de eerste plaats iets voor zichzelf moet betekenen, los van die ander, en naar een soort van ‘innerlijk bezit’ zou moeten streven. Soms wordt het ‘zijn’ genoemd, maar hoe men het benoemt, doet ook niets ter zake. In elk geval moet dat ‘bezit’ worden verworven, en dat gaat niet zomaar.

    De meer bewuste mens, die zich van de onzichtbare boeien wil verlossen, moet het levensdoel dus in zichzelf zoeken én vinden – niet in de wereld daarbuiten. Van zodra die mens iets voor zichzelf in zichzelf heeft verworven, kan hij het eventueel wegschenken: als vruchten van eigen inspanning.

    Om deze reden vind ik het zelfhulpboek ‘Geluk is een keuze’ van Mariska van der Werf, een zeer goede handleiding. Vooral voor ‘beginnelingen’. Ikzelf houd me met de zogenaamde ‘gevorderden’ bezig.

    Kortom wat Minervaria aanbeveelt, gaat op voor de massamens, maar niet voor de meer bewuste enkeling, die in deze materiële wereld leeft, maar er geen deel van uitmaakt. Wie zei alweer: ‘Laat de doden de doden begraven?…’

    Anders gezegd: mijn woorden zijn enkel en alleen gericht tot de ‘levenden’ en niet tot mensen waarin alles – net als hun ademhaling, hartslag, spijsvertering, denken, ageren, reageren, en zo meer, automatisch geschiedt.

    Maar laten we de pleister op de aangedane wonde leggen – want, kritiek kan – net als de Waarheid – kwetsend overkomen: volgens Minervaria is het niet haar persoonlijke mening, doch die van onderzoekers… Heeft zij daarover wel een persoonlijke mening, gebaseerd op eigen ‘weten’ en ervaringen?

    Een antwoord daarop heelt de wonde niet. Lees ‘Geluk is een keuze’ en vorm je eigen mening. En, indien je meer info over een onderwerp verlangt, schuim het internet af, of contacteer Mariska, maar bekritiseer niet.

    DIMschool Belgium

    3 november 2010 at 00:49

  2. Beste heer,

    u reageert nogal inconsequent. Uw eerste zin luidt: “Kritiek vind ik te allen tijde welkom.”
    En uw laatste woorden zijn: “… maar bekritiseer niet.”

    Gezien ik de andere wegen die de auteur aangeeft ook als waardevol beschouw, denk ik dat mijn opmerking over een effectieve weg naar geluk door inzet voor een doel buiten jezelf slechts door weinigen als afbrekende kritiek zal beschouwd worden. Er zijn immers vele wegen naar het geluk.

    Met welk recht kijkt u neer op hen die zich – vaak belangeloos – ten dienste stellen van anderen en zonder wier onvermoeibare inzet deze wereld een veel minder aangename plaats zou zijn? Hoe zelfingenomen kan iemand zijn om hen ‘massamensen’ te noemen en zichzelf een ‘bewuste’ mens die zich liever met ‘gevorderden’ bezig houdt?

    minervaria

    3 november 2010 at 19:20

  3. Ik bekriteseerde niet, maar stelde jouw eindconclusie onder de loep van mijn denken. Die ene zin vernietigde het zogenaamde positieve. Lees de andere slotzinnen: ze zijn evenzeer vernietigend.

    Daarenboven heb je niets begrepen van hetgeen ik schreef. Er zijn GEEN vele wegen naar geluk! Geluk is iets dat je bezit; iets dat je moet verwerven vooraleer te bezitten. Herlees mijn tekst, maar ditmaal met meer aandacht en dus ietwat bewuster. ‘k Weet het: het vereist inspanning.

    Maar, indien ik me richt tot een persoon met jouw niveau van bewustzijn, zou ik schrijven: die weg ligt er al – stop dus met zoeken en vinden – en bewandel die weg. Nogaamls: veel wegen zijn er niet. Wat je beweert is – volgens mij – dus nogmaals onjuist.

    DIMschool

    3 november 2010 at 19:31

    • Wat goed dus dat we niet allen diezelfde weg kiezen. Anders stonden we misschien nog altijd aan te schuiven in de file.

      minervaria

      4 november 2010 at 14:22

  4. Opgeven doe je niet, hé!? En immer op zoek naar ’t laatste woord? Als criticus ben je goed in ‘t woordenspel. Toch bewandelen we allemaal dezelfde weg: een mens wordt geboren om tenslotte ooit te moeten verdwijnen. Files zijn er niet – en, als er een file was, laat ik je met veel plezier voorgaan.

    Tot besluit: repliceer op dit bericht – van mij hoor je niet meer. Anders gezegd: je krijgt van mij het laatste woord. Het ga je goed op al jouw wegen, die naar Geluk leiden/lijden.

    DIMschool

    4 november 2010 at 15:16


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: